ความมุ่งมั่น
3 แนวคิด
จะไปให้ถึงจุดหมาย ต้องมีความมุ่งมั่นและความกล้าหาญ
ความฝัน ความมุ่งมั่น และความกล้าหาญ คือสิ่งที่ทำให้อาจารย์เฉลิมชัยมาถึงวันนี้ มีเงินและมีชื่อเสียงมากมาย ทั้งๆที่โตมาจากการไม่มีอะไรเลย อาจารย์เฉลิมชัยฝากถึงคนรุ่นใหม่ว่า การจะประสบความสำเร็จได้นั้น ไม่จำเป็นต้องเก่งที่สุด ถ้าความเก่งเต็ม 10 เรามีสัก 7 ก็พอ แต่ต้องไปหาทางอื่นมาเสริม ไปเรียนรู้จิตวิทยาคน เรียนรู้การบริหารจัดการอารมณ์ตัวเอง เรียนรู้ว่าตัวเองมีจุดอ่อนอะไร แล้วนำทุกอย่างมาผสมผสานกับความเก่งที่มีอยู่ บางคนเก่งมาก แต่แพ้ใจตัวเองก็มีเยอะ สิ่งที่สำคัญที่สุดที่ต้องมีคือ ความแน่วแน่ ความมุ่งมั่น ความกล้าหาญ ไม่กลัวใคร ไม่กลัวว่าคนอื่นจะเก่งกว่าเราอย่างไร ไม่กลัวว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร อาจารย์เล่าว่าตอนที่จะสอบเข้าเพาะช่าง หลังจากเพิ่งเดินทางลงมาจากเชียงรายและไปเรียนพิเศษที่ไพศาลศิลป์ อาจารย์ได้เจอคนเก่งมากมาย หลายคนวาดรูปเก่งกว่าอาจารย์มาก แต่พอถึงวันสอบ อาจารย์สร้างความฮึกเหิมให้กับตัวเอง "กูฝึกมามากพอแล้ว กูมีความมั่นใจแล้ว ไม่มีคนอื่นนอกจากกูกับหุ่นที่กูจะวาด ไม่มีพ่อ ไม่มีแม่ ไม่มีครูอาจารย์หรือใครคนอื่นๆที่จะมาห้ามกูได้ กูจะต้องชนะ กูจะต้องสำเร็จให้ได้" แรงผลักดันจากภายในนี้เอง คือสิ่งสำคัญที่สุดที่ช่วยขับดันให้อาจารย์เฉลิมชัยทำเรื่องใดๆให้สำเร็จ จนมาได้ถึงทุกวันนี้ วันที่วัดร่องขุ่น วัดที่อาจารย์สร้างมีคนหลายล้านจากทั่วทุกมุมโลกหลั่งไหลเข้ามาชื่นชมผลงาน
ความมุ่งมั่นสู่ความสำเร็จ (ด้านการเข้าเรียนเพาะช่าง)
ลองจินตนาการว่าคุณอยากจะสอบเข้าโรงเรียนสักแห่ง และที่ผ่านๆมาคุณคิดว่าความรู้ และทักษะที่คุณมี น่าจะเป็นทุนให้คุณสอบเข้าโรงเรียนนั้นๆได้ แต่พอ 5 วันก่อนที่จะสอบ คุณรู้ตัวว่าสิ่งที่คุณรู้ ไม่ใช่สิ่งที่โรงเรียนแห่งนั้นจะเอามาเป็นข้อสอบเลย คุณต้องเรียนรู้เกือบทุกอย่างใหม่ทั้งหมด คุณจะรู้สึกอย่างไร . . อันนี้เป็นสถานการณ์จริงที่อาจารย์เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์เจอด้วยตัวเอง หลังจากที่จบการศึกษาระดับ ม.3 ด้วยคะแนนที่สะบักสะบอม (50.52 เต็ม 100) ที่โรงเรียนดรุณศึกษา จังหวัดเชียงราย อาจารย์เดินทางมาที่กรงุเทพ เพื่อจะมาสอบเข้าโรงเรียนเพาะช่าง ที่ผ่านๆมาอาจารย์มีประสบการณ์การวาดรูปเหมือน จากการไปรับจ้างวาดรูปโพสเตอร์ที่โรงหนังในตำบลต่างๆ นั่นคือโลกศิลปะของอาจารย์ในสมัยเด็กๆ จากคำแนะนำของเพื่อน ก่อนการสอบ 5 วัน อาจารย์ได้ไปเรียนพิเศษเพื่อตัวเข้าโรงเรียนเพาะช่าง ที่โรงเรียนติวไพศาลศิลป์ ที่นั่นอาจารย์ได้พบว่าการสอบที่อาจารย์จะต้องสอบเข้าเร็วๆนี้ ไม่ได้จะวัดการวาดรูปแบบที่อาจารย์ฝึกมาเลย จะทำยังไงดีเหลืออีก 5 วัน คนอื่นๆเขาฝึกมาแล้วกว่า 3เดือน 6 เดือน ด้วยความมุ่งมั่น ถึงแม้จะเหลืออยู่แค่ 5 วัน เด็กชายเฉลิมชัย ใส่ไปเต็มที่ ด้วยความเฉลียวและเข้าใจมนุษย์ อาจารย์เข้าหาอาจารย์ที่สอนซึ่งเป็นอาจารย์จากโรงเรียนเพาะช่าง (อ.แสวง) เอง แต่มาช่วยสอนเด็กๆที่สนใจ บอกว่าเขามาไกลจากเชียงราย มีความมุ่งมั่นที่จะเข้าให้ได้ เขาอยากจะขออาสาช่วยอาจารย์เก็บกวาด ทำความสะอาดห้องเรียนหลังเลิกเรียน แต่ตัวเองขออนุญาตในการอยู่ต่อที่โรงเรียนเพื่อฝึกฝนช่วงเย็นและค่ำได้ไหม อาจารย์ที่โรงเรียนพิเศษก็ตกลง และในระหว่าง 5 วันนี้ อาจารย์เฉลิมชัย มุ่งมั่นฝึกฝนเท่าที่เวลาอาจารย์จะมี กลับดึก ตื่นเช้าและมาเช้า (ถือบอร์ดวาดรูป เดินมาโรงเรียนด้วยตัวเองระยะทางประมาณ 20กิโลเมตร ) ทำจนอาจารย์แสวงชมว่าขยัน และให้รูปภาพไปฝึกวาดเองที่บ้านพัก ในระยะเวลา 5 วันที่อาจารย์มี อาจารย์ฝึกวาดรูปในแนวที่จะสอบทั้งวันทั้งคืน และอาจารย์เฉลิมชัยเชื่อว่าเขาได้ฝึกวาดรูป มากกว่าหลายๆคน ที่ไม่ได้ตั้งใจเรียน แต่เรียนมาแล้ว 3 เดือนด้วยซ้ำไป ฝึกให้มากที่สุด เท่าที่จะฝึกได้ ฝึกจนตัวเองมั่นใจ เพื่อมุ่งมั่นสอบเข้าโรงเรียนในฝันของตัวเองให้ได้
ความตั้งใจและไหวพริบ ของการสอบเข้าเพาะช่าง
การฝึกฝนก่อนสอบเป็นเรื่องสำคัญ แต่การมีไหวพริบและกลยุทธ์ในวันสอบจริงก็สำคัญไม่แพ้กัน ในวันสอบเข้าโรงเรียนเพาะช่าง เวลาเริ่มสอบคือ 8.30น แต่เด็กชายเฉลิมชัยมาถึงสนามสอบตั้งแต่เวลา ตี 5 ครึ่ง ทำไมต้องมาเช้าขนาดนั้น ทำไมไม่พักผ่อนให้เต็มที่ในวันที่สำคัญดังกล่าว อาจารย์เฉลิมชัยไม่ได้คิดแบบนั้น อาจารย์ต้องการมาสำรวจ "สนามรบ" ก่อนที่การรบจะเริ่ม ดูว่าห้องสอบมีกี่ห้อง ห้องน้ำอยู่ตรงไหน ห้องไหนอาจมีเสียงดังรบกวน และที่สำคัญที่สุด ที่นั่งไหนจะเป็นที่นั่งที่ดีที่สุดสำหรับการวาดรูป การสอบวาดรูปนั้นไม่ได้มีการระบุที่นั่งเหมือนการสอบทั่วไป สามารถเลือกที่นั่งที่จะวาดรูปได้ ใครจะนั่งตรงไหนของห้องก็ได้ แต่ลองคิดดูว่า ถึงคุณจะเก่งวาดรูปขนาดไหน แต่ถ้าวันสอบ คุณดันไปนั่งในมุมอับ มุมแคบ หรือมุมตรงๆ ไม่เห็น perspective อื่นเลย มองไม่เห็นมุมที่ต้องวาด ไม่ว่าคุณจะฝึกฝนมามากเพียงใด วันที่สำคัญที่สุดของคุณ คุณก็แพ้อยู่ดี แต่อาจารย์เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์ ไม่ปล่อยให้เรื่องเหล่านี้นี้เป็นไปตามชะตาฟ้า พอได้สำรวจดูห้องที่ตัวเองจะสอบและมีที่นั่งในใจแล้ว อาจารย์ก็ยืนขวางหน้าห้องสอบคนแรก รอจนกว่าประตูจะเปิด เพื่อเดินตรงไปนั่งตรงที่วางแผนไว้ ระหว่างยืนหน้าห้อง จะไม่ไปไหนทั้งนั้น จะหิวน้ำ หิวข้าว ปวดฉี่ ปวดอึ อย่างไรก็จะยืนอยู่ตรงที่ดังกล่าว ขอให้รบตรงนี้เสร็จก่อน ภารกิจอื่นค่อยไปทำทีหลังได้