วิสัยทัศน์
7 แนวคิด
การตั้งเป้าหมายในชีวิตอย่างมีวิสัยทัศน์
อาจารย์เฉลิมชัยได้พูดถึงความสำคัญของการตั้งเป้าหมายในชีวิต โดยเฉพาะการวางแผนในระยะยาว เขาได้วางแผนสำหรับวัดร่องขุ่นตั้งแต่เริ่มต้น โดยไม่เพียงแต่คิดถึงปัจจุบัน แต่ยังคิดถึงอนาคตอีกด้วย ตัวอย่างที่ชัดเจนคือการเตรียมสร้างมหาวิหารที่เป็นสุดท้ายในชีวิตของเขา ซึ่งเขาได้วางแผนว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากเขาจากไป เขายังได้พูดถึงความสำคัญของการมีคนที่จะดูแลวัดนี้ในอนาคต การมีวิสัยทัศน์เช่นนี้ทำให้เขาสามารถสร้างงานที่ยิ่งใหญ่และมีความหมายยาวนานกว่าชีวิตของเขาเอง
การร่วมมือในการพัฒนางานศิลปะ
อาจารย์เฉลิมชัยได้เน้นย้ำถึงความสำคัญของการร่วมมือกันในทุกภาคส่วนเพื่อทำให้การจัดงาน Thailand Biennale Phuket ประสบความสำเร็จ โดยเฉพาะในประเทศไทยที่มีปัญหาเรื่องการเมืองและความขัดแย้งระหว่างพรรคการเมืองต่างๆ ซึ่งทำให้การทำงานเป็นทีมเป็นเรื่องยาก อาจารย์แนะนำว่าความร่วมมือจะต้องเกิดขึ้นจากทุกคน ไม่ว่าจะเป็นนักการเมือง ข้าราชการ หรือประชาชน เพื่อให้เกิดการพัฒนาอย่างยั่งยืน
การเรียนรู้และความมุ่งมั่นสู่ความสำเร็จ
ในชีวิตของอาจารย์เฉลิมชัย เขาเริ่มต้นจากการเติบโตในหมู่บ้านที่ไม่มีไฟฟ้า การวาดรูปเป็นความชอบตั้งแต่วัยเด็ก แม้ไม่รู้ว่ามันจะนำไปสู่ความร่ำรวย แต่เขาก็ไม่เคยเปลี่ยนใจจากความรักในศิลปะ เมื่อย้ายไปอยู่ในเมือง เขาได้เรียนรู้และเติบโตขึ้น จนกลายเป็นนักศึกษาทุกๆสิ่ง เขาตระหนักว่าการเรียนรู้สิ่งที่ไม่รู้คือปัจจัยสำคัญในการประสบความสำเร็จ และเขาได้ตั้งเป้าหมายสูงสุดในการเป็นศิลปินที่ยิ่งใหญ่ในระดับโลก โดยไม่เพียงแค่การวาดรูป แต่ยังต้องมีองค์ประกอบอื่นๆ เขายังกล่าวถึงการเสียสละและความมุ่งมั่นที่ต้องมีเพื่อสร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่ให้แก่ประเทศชาติ การสร้างวัดที่เขาเริ่มตั้งแต่อายุ 42 ปีเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนว่าเขามีการเตรียมตัวและวางแผนเพื่ออนาคต นอกจากนี้ เขายังเน้นย้ำว่าไม่มีทางลัดในการประสบความสำเร็จ ต้องเริ่มตั้งแต่เด็กและมีวิสัยทัศน์ที่ชัดเจน
การสะสมงานศิลปะและมูลค่าในอนาคต
อาจารย์เฉลิมชัยได้แบ่งปันแนวคิดเกี่ยวกับการสะสมงานศิลปะ โดยเขาชี้ให้เห็นว่าการซื้อผลงานของศิลปินรุ่นใหม่ที่มีความสามารถและมีอนาคต จะช่วยให้มีมูลค่าที่เพิ่มขึ้นในอนาคต นอกจากนี้เขายังสนับสนุนให้ผู้ที่มีโอกาสซื้อผลงานในราคาที่ไม่สูงมาก เพื่อสร้างโอกาสให้กับศิลปิน โดยเฉพาะศิลปินที่เพิ่งเริ่มต้น ซึ่งจะสามารถสร้างผลงานที่มีคุณค่าต่อไปได้ การสะสมงานศิลปะไม่เพียงแต่ทำให้เรามีความสุขจากการชื่นชมงานศิลปะเท่านั้น แต่ยังเป็นการลงทุนที่มีศักยภาพในอนาคตอีกด้วย
ความสำคัญของการมีวิสัยทัศน์
อาจารย์เฉลิมชัยได้กล่าวถึงการวางแผนและวิสัยทัศน์ในการพัฒนาศิลปะของประเทศไทย โดยเฉพาะการสร้างวัดร่องขุ่น เขาบอกว่าการมีวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลช่วยให้เขาสามารถวางแผนอนาคตและมองเห็นโอกาสในวิกฤตต่าง ๆ เช่น การใช้โควิด-19 เป็นโอกาสในการสร้างสรรค์ผลงานและช่วยเหลือศิลปินคนอื่นในช่วงเวลาที่ยากลำบาก ทำให้เกิดการเคลื่อนไหวในวงการศิลปะ เขาเน้นว่าการมีวิสัยทัศน์ที่ชัดเจนสามารถนำไปสู่การสร้างผลงานที่มีคุณค่าและทำให้ผู้คนยกย่องในความสามารถ.
การใช้ธรรมะเพื่อความสำเร็จในชีวิต
พระอาจารย์ได้แบ่งปันประสบการณ์ที่ทำให้เห็นว่าธรรมะนั้นไม่ใช่เพียงแค่การนั่งสมาธิหรือการศึกษาธรรมะในเชิงลึก แต่ยังรวมถึงการนำบทเรียนเหล่านั้นมาประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวันและการทำงาน ด้วยการมีสติและความอดทน พระอาจารย์ได้กล่าวว่าผู้ที่ฝึกฝนธรรมะอย่างสม่ำเสมอจะสามารถทำงานได้มากกว่าผู้อื่น และมีความพิเศษเหนือกว่าคนทั่วไป ตัวอย่างที่ชัดเจนคือการที่พระอาจารย์สามารถทำงานที่วัดร่องขุ่นได้อย่างมีประสิทธิภาพ แม้อยู่ในสภาพที่ไม่สบาย การฝึกมีสมาธิและการบังคับใจตนเองทำให้พระอาจารย์สามารถดำเนินชีวิตอย่างมีความสุข และสามารถเผชิญปัญหาทุกอย่างได้อย่างสงบ
จะเติบโตสำเร็จได้ บางครั้งต้องลงทุน
การประหยัด มัธยัสถ์ อดออม ไม่ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย ถือว่าเป็นสิ่งที่ดี แต่ในบางครั้งคนที่ประหยัด อดออม จนกลายเป็นนิสัย จะเสียโอกาสในการเรียนรู้ ในการทำเงินให้ได้มากกว่า เพราะพวกเขาไม่กล้า ใช้จ่ายเงิน เพื่อที่จะสามารถพัฒนาตัวเองในอนาคต อยากจะเก็บ เก็บ เก็บ เพียงอย่างเดียว เวลาเงินออกนั้นเห็นได้ชัด แต่เวลาเงินเข้า (ในอนาคต) คนประเภทนี้ จะมองไม่ออก สุดท้าย จึงปฏิเสธ ไม่ยอมจ่ายเลยดีกว่า เคล็ดลับที่ดีคือ ลองเปลี่ยนคำว่า "จ่าย" เป็นคำว่า "ลงทุน" แทน ถ้าแกล้วสมองอย่างนี้ หลายๆคน อาจจะสามารถปรับทัศนคติตัวเองได้ เพราะถ้าเป็นคำว่าการลงทุนแล้วนั้น เขาอาจจะได้อะไรกลับมาในอนาคต ยกตัวอย่างคำสอนของอาจารย์เฉลิมชัย ที่อาจารย์พูดถึง น้องตัวแทนประกันชีวิตที่ขายอยู่หน้าวัดร่องขุ่น อาจารย์ถามว่า เดี๋ยวจะมีงานใหญ่ ตัวน้องจะไปไหม เพราะตัวอาจารย์จะไปพูดที่งานเหมือนกัน น้องตัวแทนประกันตอบกลับว่า "ไม่ไป เพราะไม่อยากจะเสียค่ารถ" คำตอบนี้ทำให้อาจารย์เฉลิมชัย แทบจะหงายหลัง ว่าทำไม ถึงคิดไม่ได้ กลัวเสียค่ารถ แต่ไม่คิดถึงแรงบันดาลใจที่น่าจะได้จากคนอื่นๆ ไปดูความยิ่งใหญ่ของคนอื่น จะได้มีกำลังใจทำต่อ ไม่คิดถึงว่าจะได้พบปะคนอื่นๆ ที่ประสบความสำเร็จในสายประกันและขยายเครือข่ายของตัวเอง ในมุมมองของอาจารย์ มันน่าเสียดายมากๆ